“Het ging helemaal niet om die opdracht. Het ging erom dat ik tot stilstand kwam. En als die stilstand er is, dan komt de rest vanzelf.”

Jan Willem de Beaufort is Director Growth & Investments bij KPN en volgde de training De Kern.

“Bij KPN ben ik verantwoordelijk voor innovatie in consumentendiensten, naast mobiel en internet. Telecom is een verzadigde, competitieve markt. Hoe onderscheid je je, als veel klanten toch vooral naar de prijs van een abonnement kijken? Wij kiezen voor een bredere rol, met bijvoorbeeld veiligheidsdiensten standaard in onze pakketten en een netwerk dat op groene energie draait. Nieuwe dingen doen binnen een staande organisatie vraagt wel veel overleg en afstemming. Je dagen raken snel vol.

Ik investeer al jaren bewust in persoonlijke ontwikkeling. In mijn werk ben ik vooral rationeel bezig, ik ga maar door om projecten verder te krijgen. En thuis is het ook nooit stil. Daarom vind ik het belangrijk om regelmatig bij mezelf in te checken. Waar sta ik? Blijf ik dicht bij mezelf? KPN geeft ons een eigen ontwikkelbudget, dus ik kon zelf kiezen. Zo kwam ik bij De Kern uit: een paar dagen er echt even uit.

De overdrive stilzetten

Wat me het meest is bijgebleven, is het tempo. Dat lag heel laag. Op de eerste ochtend kregen we om half tien een opdracht, met de boodschap: ‘Ik zie je om half één terug.’ Ik dacht: kom op, wat is dit nou? Maar juist dat was nodig. Het ging erom dat ik die overdrive in mijn hoofd even stilzette. Dat voelde in het begin ongemakkelijk, maar daarna kwam het wel. Het was begin lente, je kon net zonder jas door het bos lopen. Daar zat ik dan, na te denken. Over de opdracht, en ook helemaal niet over de opdracht.

Weten én voelen

Het was voor mij niet zozeer vernieuwend, eerder een bevestiging van wat ik eigenlijk al wist. Rationeel wist ik dat ik af en toe moest vertragen. Nu voelde ik het ook. Want als ik vertraag, zie ik weer wat ik nodig heb. Wanneer zit ik in mijn kracht, in mijn flow? En heb ik wel goed genoeg voor mezelf gezorgd? Vragen waar je geen ruimte voor hebt als je aan het racen bent.

Collega’s zullen niet merken dat ik ineens een ander mens ben. Dat was ook nooit het doel. Wat ik wel anders doe: vaker bewust een pauze nemen. ‘s Middags niet meteen weer achter mijn laptop kruipen, maar even een rondje wandelen. Of ‘s ochtends vroeg, voor de drukte begint. Er is altijd genoeg werk, maar dit heb ik nodig. Want als ik er ten volle wil zijn voor mijn gezin en mijn werk, moet ik er eerst ten volle voor mezelf zijn.

Als ik er ten volle wil zijn voor mijn gezin en mijn werk, moet ik er eerst ten volle voor mezelf zijn.

Een mini-retraite

De trainers waren professionele mensen, die ook echt konden prikkelen en doorvragen: is dat echt zo? En ze voelden de dynamiek in de groep goed aan. Je kent elkaar niet en je achtergronden zijn heel verschillend, toch ontstond er al snel een veilige sfeer. In de vragen van anderen herkende ik vaak iets van mezelf. Het voelde bijna als een mini-retraite: tijd en aandacht voor jezelf, op een mooie plek in het groen.

Of ik de training zou aanraden? Dat hangt af van wat je zoekt. Heb je het gevoel dat je geleefd wordt, dat je jezelf voorbijloopt? Neem dan die tijd. Wat bij mij is gebleven, is vooral rust. Eerst veel onrust: wat gaat dit worden? En daarna: nu begrijp ik het.”