“Nee zeggen bleek veel makkelijker dan ik dacht. Mijn collega’s zeiden gewoon: oké, prima.”

Mandy Tandjung is Commissioning & Service Engineer bij TenneT en volgde de training KIM voor niet-leidinggevenden®.

Als technisch specialist werkt ze niet op kantoor, maar buiten op hoogspanningsstations. Ze wil dat dingen goed gaan, en zei daardoor te vaak ja, ook op taken die eigenlijk niet bij haar rol hoorden. In de training leerde ze nee zeggen en kijken naar het belang van de ander: “Nee zeggen bleek veel makkelijker dan ik dacht. Mijn collega’s zeiden gewoon: oké, prima.”

“TenneT is de landelijke netbeheerder. Ik leg het altijd zo uit: de regionale netbeheerders zijn de provinciale wegen, wij zijn de snelwegen. Wij transporteren stroom van de centrales naar de rest van het land. Ik werk op hoogspanningsstations, de knooppunten waar alle masten samenkomen. Daar test en onderhoud ik installaties en stel ik ze in bedrijf. Soms werk ik aan apparatuur die ouder is dan ik. En als er bij ons iets misgaat, zitten er niet duizenden maar miljoenen huishoudens en bedrijven zonder stroom.

Ik ben heel technisch gericht en wil dat het goed komt, of het nu mijn taak is of niet. Als ik een probleem aankaartte met een oplossing erbij, lag het vaak ineens op mijn bord. Ook als het eigenlijk bij een hogere functie hoorde. Dan kwam ik gestrest thuis: wat doe ik mezelf aan? Een collega met hetzelfde karakter had de KIM gedaan en raadde hem aan. Dat gaf de doorslag.”

Eerst het belang van de ander

“In mijn groep zaten vooral mensen die op kantoor werken, met meetings en deadlines. In het begin was ik daardoor nerveus: pas ik hier wel? Maar het was heel menselijk, en trainer Joris legde daar de basis voor.

Eén moment is me echt bijgebleven. Een medecursist vroeg op best geïrriteerde toon wat het nut was van een model dat Joris uitlegde. Ik zou hem hebben doodgegooid met technische uitleg over de voordelen. Joris bleef stil en vroeg hem toen: waarom stel je die vraag? Hij bleek slechte ervaringen te hebben met hoe een vorige manager dat model gebruikte. Toen viel er voor mij iets op zijn plek. Het belang van het waarom achter een vraag. Een projectmanager heeft een ander belang dan ik, bijvoorbeeld budget, planning of andere projecten. Als je eerst weet wat iemands belang is, wordt het gesprek een stuk makkelijker.”

Nee zeggen

“Ik leerde ook beter naar mijn lijf te luisteren. Ik ben opgegroeid in een gezin waar de groep belangrijker was dan het individu. Als je iets vervelend vond hield je dat voor jezelf. Daardoor merk ik soms pas achteraf, bijvoorbeeld aan spierpijn, dat ik me niet prettig voelde.

Inmiddels zeg ik vaker nee, en bewaar ik vooraf de rust. Past het dan toch, dan kan ik altijd nog aanhaken. De eerste keer pakte veel positiever uit dan ik had gedacht. Ik werk bijna alleen met mannen en had een heel verhaal klaar. Zij zeiden gewoon: oké, prima. Ik had me druk gemaakt om niks.”

“Inmiddels zeg ik vaker nee, en bewaar ik vooraf de rust. Past het dan toch, dan kan ik altijd nog aanhaken.”

Begrip voor kantoor

Ik kijk ook minder door een negatieve bril naar mezelf. Ik dacht altijd: het kan beter. Nu zie ik dat ik helemaal niet slecht ben in mijn vak. En als ik ergens nog niet goed in ben: dan kan ik daar toch in groeien?

Tussen buiten en kantoor schuurt het weleens. Wij vinden dan dat ze ons niet begrijpen. Maar ik ga er nu vanuit dat iedereen zijn best doet. Trekt iemand op kantoor een budget terug, dan komt dat door procedures of een opdracht van boven, niet omdat diegene ons wil benadelen. De problemen blijven soms bestaan, maar het frustreert me minder.

Twijfel je, zeker als je net als ik buiten werkt? Ik zou je willen vragen: wat heb je te verliezen? Het heeft mij veel meer inzicht en begrip gebracht, voor mezelf en voor anderen.