Jannie van Strien-Man is Finance Director bij EY Nederland en volgde de training Meesterschap in Leiderschap.

“Ik werk al ruim achttien jaar bij EY. Ik begon er als controller, groeide door en maakte eind 2024 de stap naar mijn huidige rol als finance director. Een mooie stap, waar ik trots op ben. Tegelijk merkte ik: met deze rol komt ook een andere vraag op tafel. Hoe wil ik hier eigenlijk staan als leider?

Rond mijn benoeming kreeg ik vanuit mijn organisatie de ruimte om een leiderschapstraining te volgen. Meesterschap in Leiderschap sprak mij meteen aan, omdat het niet alleen ging over leiderschapsstijlen of technieken, maar juist ook over de mens achter de leider. En omdat de training uit modules bestond die verspreid waren over een jaar, in plaats van bijvoorbeeld een intensieve training in één week.

Vanaf het begin voelde ik: dit is anders. Geen PowerPoint, geen vast programma. Eén van de trainers begon met een zeer persoonlijk verhaal. Kwetsbaar en echt. Dat zette meteen de toon. In de groep – we waren met acht deelnemers – ontstond al heel snel een veilige sfeer. We deelden persoonlijke verhalen, soms met tranen. Alles bleef binnen de groep. Dat gaf ruimte om echt naar binnen te kijken.

En dat bleek nodig. Ik ben sterk in organiseren, regelen en zorgen voor anderen; kwaliteiten die me ver gebracht hebben. Maar tijdens de training werd duidelijk waar dat vandaan komt. Al jong nam ik verantwoordelijkheid voor mijn ouders, broertje en zusje. Ik regelde, vertaalde, zorgde. Dat patroon is blijven hangen. Wat ik leerde: wat ooit functioneel was, hoeft dat nu niet altijd meer te zijn. Als leider mag ik dingen laten liggen. Verantwoordelijkheid terugleggen. Dat vond ik altijd erg lastig, aangezien mijn handen nogal snel jeuken.

Een belangrijk inzicht voor mij was de verhouding tussen ‘ik’ en ‘wij’. Vanuit mijn Oosterse achtergrond is het ‘wij’ heel belangrijk. Maar ik ontdekte dat zorgen voor het collectief niet hoeft te betekenen dat je jezelf wegcijfert. De ‘ik’ mag er ook zijn. Sommige oefeningen maakten diepe indruk. De zweethut bijvoorbeeld. Ik ben rationeel en nuchter, dus ik dacht vooraf: dit is niks voor mij. Niets bleek minder waar. Het was intens, fysiek zwaar, en juist daardoor kwam ik dichter bij mijn gevoel dan ik had verwacht. Dat moment staat me nog steeds helder bij.

Ook een oefening met klei, tijdens een gesprek met een mededeelnemer, raakte me diep. Terwijl mijn handen bezig waren, kwam mijn verhaal los. Over wat ik had weggestopt. En ineens viel er iets op zijn plek. Alsof er ruimte kwam voor iets wat er altijd al was, maar geen plek had gekregen.

De training had niet alleen impact op mijn werk, maar ook thuis. Mijn man merkte het direct. Het heeft onze relatie op scherp gezet, maar uiteindelijk ook verdiept. Door de gesprekken die ik met mezelf voerde, voerde ik ze ook met hem. Dat was niet altijd makkelijk, maar wel verbindend.

In mijn werk ben ik meer gaan loslaten en opener geworden. Ik deel meer over mezelf. Daarnaast ging ik over de breedte minder zorgen voor anderen en meer stevig staan voor mezelf. Dat was voor sommige collega’s wennen, maar het bracht op den duur vooral meer verbinding en duidelijkheid. Ook heb ik meer begrip gekregen voor waar gedrag van anderen vandaan komt.

Ik heb eerder leiderschapstrainingen gevolgd. Goede trainingen. Maar deze was anders. Uniek. Omdat het niet gaat over wie je moet worden, maar over wie je al bent. Er is geen goed of fout. Geen vast model. Alleen jij, en wat voor jou klopt. Voor wie twijfelt: stel je open. Ook als je denkt dat het misschien te ‘zweverig’ is. Je komt er niet zwevend uit, maar steviger. Als mens en dus als leider.”