Boos op je werk

“Go slow”, “How can I serve?” En “Nothing has to happen”.

Niet lang geleden ontmoette ik in een ontwikkelassessment een nogal stevige, assertieve en soms een beetje kort door de bocht-achtige deelnemer voor een directeursfunctie. Hij had het hart op de goede plek en was doorspekt met zelfkennis. In zijn ontwikkelassessment had hij een centrale vraag.

Wat als de ander jouw boosheid niet ziet als een liefdevolle uitnodiging om te stoeien? Wat als jij al je inner work hebt gedaan, maar de ander nog niet zo ver is om jouw confrontatie te zien als een het eren van het front? Hoe om te gaan met mensen die in je organisatie, minder in staat zijn het zwaard te hanteren dan jij?

Het makkelijke antwoord gaat over de context. Het devies zou zijn dat het tijd is om een andere plek te zoeken waar je met gelijkgestemden wel de arena in kan stappen. Waar er wél plek en ruimte is om in verbinding met elkaar, een robbertje met elkaar te vechten. Misschien wel meer dan een robbertje. Misschien zelfs op het scherpst van de snede.

“Makkelijk” is hier natuurlijk een relatief begrip. Als deze opening je aanspreekt, heb je je waarschijnlijk ergens boos om gemaakt wat je raakt, waar je je betrokken bij voelt, waarbij je een behoefte hebt om je zorg uit te spreken zodanig dat iets wat van waarde is voor jou en de mensen om wie je geeft, niet meer in het gedrang komt. (Anders was jouw boosheid naar alle waarschijnlijkheid niet gezond maar eerder toxisch. Daar gaat wellicht later een ander blog van mijn pen over). Gewoon maar weglopen omdat de huidige plek niet meer goed voelt, klinkt wellicht makkelijk maar als we ons zo betrokken voelen dat we die boosheid ervaren, is dat natuurlijk alles behalve makkelijk.

Maar des al niet te min is het alternatief lastiger en wellicht uitdagender. Als weglopen, je gevoelens of de situatie devalueren, de ander de schuld geven of gewoonweg afhaken niet het antwoord is? Wat kan zo’n situatie je dan leren?

Drie principes kunnen je verder helpen: “Go slow”, “How can I serve?” En “Nothing has to happen”.

Boosheid is een versnellende emotie. Het zet aan tot actie. Als je omgeving niet ‘meewerkt’ met jouw versnellende energie is het wellicht een teken dat je mag vertragen. Zodoende creëer je ruimte om te denken en niet alleen te voelen. Dit geeft vaak wat meer handelingsperspectief.

“How can I serve?” zorgt er voor dat je je afvraagt waar je zorg over gaat die je boosheid initieert. Blijkbaar wil je iets dienen wat jou in beweging zet. Maar de boosheid is waarschijnlijk niet de weg die jou optimaal tot dat dienen brengt. Maak dus opnieuw contact met wat of wie je precies wil dienen.

En “nothing has to happen” helpt je om je weer te herinneren dat je alles, dus ook hetgeen waar je dan zo boos om wordt, in perspectief te plaatsen. Over een week, over een jaar, over honderd jaar…Is het dan echt zo belangrijk en urgent dat je je er zo druk om maakt?

Dus vier het leven door de boosheid te ervaren. Voel hoe het je in contact brengt met wat voor jou zo van belang is in het werkende leven. Daag de ander uit om de strijd met je aan te gaan. En weet dat je altijd nog kan weggaan. Maar bezie eerst in hoeverre je kan vertragen, jezelf dienend opstelt en jezelf in het grotere perspectief weet te plaatsen.

De ontwikkelassessment deelnemer vroeg me “Maar is dat niet gewoon de easy way out?” “Ben je dan gewoonweg niet het conflict aan het vermijden?” Ik moest even nadenken en voelen bij mezelf hoe ik dat dan doe. Toen kwam er in me op:” Zolang je jezelf niet verloochent en zolang het ongemakkelijk voelt, zit je waarschijnlijk goed.”

Meer weten over onze assessments? Mijn collega Erika Zeulevoet vertelt je er graag meer over. Zij is bereikbaar op 088-5560318.

 

 

Danny van der Schoor

Danny van der Schoor

Senior trainer / assessments

Mail met onze adviseur assessments